(Some sentences in this post are in Tagalog.)

Dear Reader,

Hirap akong magsulat sa wikang Filipino ng simple at payak lamang. I don’t mean to be a bastard to the Filipino Language but I really find it hard to write in Filipino when I am in the Internet. Let me take the defensive side. Okay, I’m really good in basic Filipino conversations - the ones that you’d typically hear from the balut vendor, the barker at the transportation terminal and the one that I usually use to converse with my Filipino-speaking peers and family. I can also write in Filipino in formal themes and essays but my problem really is writing in Filipino fluently in the Internet. I can’t simplify my Filipino text to the level wherein people would be comfortable what they are reading.

I mean I can write Filipino words but I can’t really really write fluently so people can read my lines comfortably. God knows how much I have tried to write fluently in Filipino here in the Internet. But I guess the results are not that as that desiring as I seem to turn a supposedly casual leisure writing session to a writing piece that is just about ready to be used for a technical writing class. Gauge it. You will see what I mean here:

online relationship? ano yun? hindi naman pwede yun ah. diba? sa unang tingin mo sa salitang yan na nasa pamagat ng blog post na ito eh aakalain mong isang malaking kabaliwan at katangahan ang gawaing iyan. pero nagkakamali ka. laganap ang mga mag-nobyo at nobya sa internet lamang - mapa-yahoo chat, mirc, web chat o kahit saang chatroom pa yan. maraming mga tao ang napapasailalim sa impluwensya ng online relationships at karamihan sa mga relasyon na nabubuo ay mga romantikong relasyon o ang relasyong boyfriend-girlfriend. kalimitan, ang mga nagiging online relationships eh yung mga magkakachat na malayo. yung mga tipong yung isa e nasa cebu at yung isa e nasa davao. meron din naman na yung isa e nasa maynila at yung isa eh nasa visayas region. meron ding mga bongga na nasa manila at nasa amerika yung ka-online relationship nila. ang mga relasyong ito ay hindi mo maihahalintulad sa totoong buhay pero ito ay pwede na sa mga tigang sa companionship - yung mga hindi pa nagkakaroon ng boyfriend o girlfriend sa totoong buhay.

pero paano nga ba nagsisimula ang ganitong uri ng mga relasyon? tandaan mo na ang lahat ng bagay ay may pinagsimulan. kahit ikaw. kung ikaw ay nahihiwagaan pa, ganito yan. may isang pinagtagpong lalaki at babae na maglologin sa isang chatroom. hindi pa nila alam na pinagtagpo sila para sa isang online na relasyon. may isang maglalakas-loob na magppm sa isa, magkakausap sila at pagkatapos ay hihingiin na ng isa’t isa ang mga pangunahing impormasyon tungkol sa kausap nila o ang tanyag na asl. pagkatapos ay magpaplastikan sila sa pm box. magtatanungan din ang dalawang magkausap ng kanilang mga school at syempre hindi maiiwasan ang yabangan - lalo na pag lasalista at atenista ang nagkausap. parang collision course ang dating nyan. banggaan ng ego. meron dyan na hihirit na magisip ng topic yung kanyang kausap at matagal silang maguusap. pagkatapos nyan, maghihingian na sila ng friendster, ym (kung nasa mirc ang kausap) at ng cellphone number. para syempre kahit wala na sa computer eh magkausap pa din sila. mura na lang naman na ang unlimited text. madaling natapos ang first time na paguusap ng dalawang pinagtagpo.

makatapos ang unang paguusap, magiging mas regular than usual ang oras ng paguusap ng dalawang tao. umaga, tanghali, hapon. hahabulin nila ang isa’t isa sa ym para ma-check kung online na ang isa o naka-i’m on sms. magiging patuloy din ang kanilang pakikipagplastikan sa isa’t-isa. hindi naman ito isang exaggeration. totoo naman e. kapag may nililigawan o may natitipuhan ka, ayaw mong ipakita ang masama mong ugali sa taong yun. so ayun. tuloy ang chuvahan at plastikan ng dalawa. meron dyang magyayabang na out of proportion na. meron dyang sasabihin na mahal ang dsl nila. mahal nga, kasi nasa computer shop nga naman. mahal ang connection nila. meron dyan na sasabihin na may hacienda sila para mapa-amaze yung kausap nila. meron nga naman, sila lang yung caretaker. meron dyan sasabihin single sila para lang maatract sa kanila yung kausap nila. pero sa totoo, pamilyado na pala. lahat ng pagyayabang na ito ay nagagawa dahil malayo ang magkausap. online relationship nga diba? you can be anyone in the internet dahil wala namang nakakakita sa iyo. hindi na bago yan sa internet. more…

I really can’t simplify it. That’s the most simple that it’ll ever reach for me. The text above really appears like an essay that is ready to be published in textbooks, leisure magazines and tabloids or one that is ready to be submitted as school work for a writing class. Walang hiya, para akong makata sa pinagsususulat ko na yan. I also tend to write longer in Filipino because of the length of some terms in the language; for example the comparative and superlatives in the adjectives and the fact that the Filipino language is full of vowels. Blaaaaaah. I feel like I’m doing a disservice to the language when I log in to the Internet, especially when I am writing here in this blog. I really don’t write bad Filipino grammar, it’s just that I can’t simplify what I’m saying in Filipino. I am like a bad-sounding poet with the text that I wrote above lolz. I feel like throwing up and being… emo? Ho-hum.

It’s not like I’m an English language elitist but I really have a hard time thinking in Filipino when I’m in the Internet because everything’s in English so I’m pre-conditioned to write in English. This is just a theory that I invented myself by the way. Well, yeah. So please someone help me brush up my casual Filipino language writing skills, please? Maybe you could help me. Tulungan mo ako.

- L.O.L. —-> the pen name.